پـرچـم سبـزت مرا تا آسـمان بالا کشید            نقش نامت را خدا بر صفحۀ دل‌ها کشید

دیدن صحـن و سرایت فخر اهل آسمان            چونکه حق نقش رُخَت بر گنبد مینا کشید

افتخار خاک بر عرش است قبر اطهرت            گنبد زردت به هستی صحنه‌ای زیبا کشید

ذره‌ای بودم من و غـرق غـبار بی‌کسی            مِهـر تو قـلب مرا تا جـنت اعـلاء کشید

مِهر خوبان دو عـالم هدیۀ دیدار توست            هرکه از تو دور شد فریاد واویلا کشید

من کِه بودم که شوم از سائلان درگهت؟            رو به سوی تو دلم را مادرت زهرا کشید

آفـتاب شرقی مشرق زمین شد مرقـدت            عاشقان را سوی حق، این تربت والا کشید

یا رضا جان گر تو خواهی حق شود از ما رضا            حـب تو دل‌هـای ما را تا خدا بالا کشید